Badanie przesiewowe dzieci z rdzeniem zarodkowym

Badania ankietowe w celu wykrycia raka pozostałości, nawrotu i przerzutów stanowią standardową część badań klinicznych i są uważane za dobrą praktykę medyczną. Takie badania umożliwiają lekarzom ocenę reakcji nowotworu na leczenie, określenie czasu i miejsca nawrotu choroby oraz monitorowanie powikłań leczenia. Techniki nadzoru mogą jednak znaleźć szerokie zastosowanie, zanim zostaną ustalone ich czułość, specyficzność i wartość predykcyjna. Tomografia komputerowa (CT) i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) są rutynowo wykorzystywane do diagnozowania guzów mózgu i do śledzenia pacjentów z takimi nowotworami podczas i po leczeniu. Podstawowym celem tego podejścia do nadzoru jest ocena odpowiedzi guza na leczenie i wykrycie jakiegokolwiek nawrotu choroby1. Skany nadzoru uzupełniają okresowe pobieranie historii i badanie fizykalne. Praktyka skanowania inwigilacyjnego opiera się na założeniach, że guz może powracać bez objawów lub na długo przed pojawieniem się objawów, a wykrycie nawrotu choroby przed wystąpieniem objawów lub objawów może poprawić przeżycie. Jednak skanowanie inwigilacyjne może wymagać sedacji lub znieczulenia i jest kosztowne.
W Szpitalu Dziecięcym w Filadelfii iw większości innych ośrodków dzieci z rdzeniakiem zarodkowym (pierwotny nowotwór neuroektodermalny tylnej żyły) przestrzegają agresywnego harmonogramu skanowania obserwacyjnego zalecanego przez Kun et al.1. Oceniliśmy zdolność tego harmonogramu skanowania inwigilacyjnego, w porównaniu z historią i badaniem fizykalnym, w celu wykrycia nawrotowych nowotworów.
Metody
Podstawą tego badania były zapisy i skany 86 dzieci z rdzeniową jamą szponiastą zdiagnozowanych w szpitalu dziecięcym w Filadelfii między stycznia 1980 a 31 grudnia 1991 roku. Pacjenci z prymitywnymi guzami neuroektodermalnymi poza dolnym odcinkiem dołu oraz ci, którzy zmarli w ciągu jednego miesiąca od rozpoznania zostali wykluczeni z badania2,3.
Pomiędzy rokiem 1980 a 1985, pacjenci byli poddawani skanowaniu CT z kontrastem, w czasie diagnozy i tomografii komputerowej lub mielografii TK po operacji 4-6. MRI został wprowadzony w 1984 roku. Skanowanie MRI mózgu za pomocą gadolinu w znacznym stopniu wyparło tomografię komputerową do 1988 roku i zastąpiło tomografię CT przez 19907,8. Znieczulenie ogólne było wymagane w mielografii TK u większości dzieci w wieku poniżej 7 lat, a MRI u około 10 procent dzieci poniżej czwartego roku życia. Większość dzieci w wieku poniżej siedmiu lat zażądała lub wymagała sedacji w badaniach MRI.
Po określeniu stadium choroby, operacji i dalszego leczenia (patrz poniżej), skany CT lub MRI z monitorowaniem mózgu były planowane co trzy miesiące przez co najmniej jeden rok, a następnie co sześć miesięcy przez okres do pięciu lat, a następnie co rok. Po roku 1988 badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa były zaplanowane co sześć miesięcy dla pacjentów, u których początkowe skany pooperacyjne wykazały resztkowy guz lub u których płyn mózgowo-rdzeniowy uzyskany przez nakłucie lędźwiowe zawierał komórki nowotworowe i u dzieci poniżej piątego roku życia, które otrzymały mniej niż standardowa dawka promieniowanie. Uzyskano niezaplanowane skanowanie, jeśli u pacjenta wystąpiły nowe lub niewyjaśnione objawy neurologiczne pomiędzy zaplanowanymi ocenami.
Wykonano wywiad i cotygodniowe badanie fizykalne podczas radioterapii i co najmniej trzy razy na sześć tygodni podczas chemioterapii; następnie pacjenci byli badani w czasie zaplanowanego skanowania, chyba że dodatkowe badania zostały wskazane klinicznie
[patrz też: remedica koszalin, dieta 13 dniowa jadłospis, nerw strzałkowy powierzchowny ]