Rzadkie schematy leczenia początkowego w leczeniu zakażenia HIV-1 ad 6

W 48. tygodniu nie było znaczących różnic między trzema grupami w zmianie od linii podstawowej w liczbie komórek CD4. Przestrzeganie zasad leczenia
Wśród pacjentów, którzy otrzymywali przypisane im leki w 12 tygodniu, 405 z 657 (62%) zgłosiło brakujące dawki od czasu wejścia w badania; nie było istotnych różnic między badanymi grupami. Pacjenci w podgrupie ze 100% przyleganiem mieli dłuższy czas do niepowodzenia wirusologicznego niż pacjenci, których wskaźnik przynależności był niższy, niezależnie od przypisania grupy badanej (P <0,001).
Zdarzenia niepożądane
Tabela 3. Tabela 3. Ograniczenia leczenia – zdarzenia niepożądane i zdarzenia kliniczne 3 lub 4 stopnia 3 lub nieprawidłowości laboratoryjne. Toksyczność prowadząca do przerwania jednego lub więcej leków w początkowym schemacie leczenia wystąpiła u 134 z 753 pacjentów (18%). Nie było istotnych różnic w czasie do pierwszego zdarzenia ograniczającego leczenie wśród trzech grup badanych. Najczęstsze zdarzenia niepożądane ograniczające leczenie podsumowano w Tabeli 3. Zgłoszono 19 osób, z których jedno miało związek z badanym lekiem. Ten pacjent został przydzielony do grupy oszczędzającej NRTI i zmarł w wyniku hepatotoksyczności w 14. tygodniu badania.
Od wartości wyjściowych do 96. tygodnia średni wzrost tkanki tłuszczowej kończyn obserwowany w badaniu DEXA wynosił 0,05 kg w grupie otrzymującej efawirenz, 0,7 kg w grupie otrzymującej lopinawir-rytonawir i 1,15 kg w grupie oszczędzającej NRTI (P.0,01 dla każdego z trzy porównania parami). Jeden lub więcej nowych lub nawracających stanów, które określają obecność zespołu nabytego niedoboru odporności (AIDS), wystąpiło u 9 z 250 pacjentów (4%) w grupie przyjmującej efawirenz, 16 z 253 pacjentów (6%) w grupie lopinawiru-rytonawiru, oraz 15 z 250 pacjentów (6%) w grupie oszczędzającej NRTI, ale różnice nie były znaczące (patrz tabela w dodatkowym dodatku).
Łącznie 131 z 753 pacjentów (17%) miało nowy znak lub symptom stopnia 3 lub 4, a 259 z 753 pacjentów (34%) miało nową nieprawidłowość laboratoryjną stopnia 3 lub 4 podczas otrzymywania przypisanego schematu leczenia (Tabela 3). Odsetek pacjentów z co najmniej jednym nowym zdarzeniem laboratoryjnym stopnia 3 lub 4 był wyższy w grupie oszczędzającej NRTI niż w dwóch pozostałych grupach (P <0,01 dla obu porównań), głównie z powodu częstszego zwiększenia stężenia triglicerydów na czczo.
Odporność na leki przeciw HIV
Tabela 4. Tabela 4. Zestawienie mutacji oporności w momencie niepowodzenia wirusologicznego. Mutacje lekooporności HIV-1 w proteazie lub odwrotnej transkryptazie, które wykryto w czasie niepowodzenia wirusologicznego, przedstawiono w Tabeli 4. Z wyłączeniem niewielkich mutacji proteazowych14 i przy założeniu, że żaden pacjent z brakującymi danymi genotypowania nie miał mutacji oporności, liczby pacjentów z niewydolnością wirusologiczną i jedną lub większą liczbą mutacji lekoopornych było 22 z 250 (9%) w grupie efawirenzu, 16 z 253 (6%) w grupie lopinawir-rytonawir i 39 z 250 (16%) w grupa oszczędzająca NRTI (P <0,05 dla porównania pomiędzy grupą oszczędzającą NRTI i zarówno grupą efawirenzu, jak i grupą lopinawir-ritonawir). Spośród dostępnych genotypów od pacjentów z niepowodzeniem wirusologicznym, 39 z 56 pacjentów (70%) w grupie oszczędzającej NRTI miało jedną lub więcej mutacji lekooporności, w porównaniu z 22 z 46 (48%) w grupie efawirenzu i 16 z nich. 78 (21%) w grupie leczonej lopinawirem z rytonawirem (dla grupy oszczędzającej NRTI, P <0,001 dla porównania z grupą lopinawir-rytonawir i P = 0,03 dla porównania z grupą efawirenzu; P = 0,002 dla porównania grupa lopinawir-rytonawir i grupa efawirenzu).
Mutacje związane z opornością na nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NNRTI) (z których 71% stanowiły K103N) występowały częściej w grupie oszczędzającej NRTI (66%) niż w grupie efawirenzu (43%, P = 0,03). )
[patrz też: splot lędźwiowy, trioleinian glicerolu, tasiemiec szczurzy ]