Rzadkie schematy leczenia początkowego w leczeniu zakażenia HIV-1 ad 7

Nie było znaczącej różnicy między grupą lopinawir-rytonawir a grupą efawirenzu pod względem częstości mutacji M184V (związanej z opornością na lamiwudynę) lub tych związanych z analogiem tymidyny lub jakimkolwiek NRTI. Mniejsza liczba pacjentów w grupie leczonej lopinawirem z rytonawirem niż w grupie otrzymującej efawirenz wykazywała mutacje związane z opornością na dwie grupy leków (1% w porównaniu z 26%, P <0,001) lub substytucją K65R (0% w porównaniu z 7%, P = 0,05). . Dyskusja
W tym 96-tygodniowym, prospektywnym, randomizowanym porównaniu silnych schematów leczenia początkowego u pacjentów z zakażeniem HIV-1, niepowodzenie wirologiczne było mniej prawdopodobne w grupie otrzymującej efawirenz i dwa NRTI niż w grupie otrzymującej rytonawir lopinawir plus dwa NRTI. Schemat oszczędzania NRTI lopinawiru z rytonawirem i efawirenzem miał skuteczność wirusologiczną podobną do skuteczności efawirenzu i dwóch NRTI, ale częściej występowały oporność na NNRTI i zaburzenia lipidowe, zwłaszcza podwyższone stężenie trójglicerydów. Klinicznie widoczną lipoatrofię notowano rzadko. Odzysk tkanki tłuszczowej kończyny sprzyjał grupie oszczędzającej NRTI. W porównaniu z grupą otrzymującą efawirenz obserwowano tendencję do krótszego czasu na wyrównanie niepowodzeń w grupie leczonej lopinawirem z rytonawirem, ale różnica ta nie była znacząca po dostosowaniu do wielokrotnych porównań. Liczba niepowodzeń z zastosowaniem schematu leczenia w wyniku zdarzeń niepożądanych była podobna w badanych grupach i nie było istotnych różnic między tymi trzema grupami w czasie do toksyczności ograniczającej leczenie.
Pacjenci, którzy otrzymywali jeden z programów zawierających rytonawir lopinawiru, mieli większy wzrost liczby komórek CD4 niż ci, którzy otrzymywali efawirenz i dwie NRTI w 96. tygodniu, ale nie w 48. Sugerowano, że inhibitory proteazy HIV-1 mają działanie przeciwapoptotyczne. na komórkach CD4, które są niezależne od skutków antywirusowych. Można jednak oczekiwać, że różnica między grupami na podstawie tego mechanizmu będzie widoczna wcześniej po rozpoczęciu leczenia. Duże, randomizowane badanie strategii nie wykazało różnicy w zmianie liczby komórek CD4 w początkowej terapii inhibitorem proteazy (głównie nelfinawiru) w porównaniu z schematem zawierającym NNRTI 16. Ponadto kliniczne znaczenie różnic w liczba komórek CD4 obserwowana w naszym badaniu jest niejasna.
Kilka czynników może być związanych z lepszą odpowiedzią wirusologiczną na jeden schemat leczenia przeciwretrowirusowego w porównaniu z innym, w tym większą mocą, lepszą tolerancją i wyższymi wskaźnikami adherencji. W tym badaniu reżim efawirenzu i dwóch NRTI miał większą ogólną skuteczność wirusologiczną, nawet gdy analiza była ograniczona do pacjentów z wysokim poziomem przylegania, a schemat dawkowania tłumił poziomy HIV-1 RNA szybciej niż schematy zawierające lopinawir. rytonawir, chociaż kliniczne znaczenie tej różnicy nie jest znane (ryc. 2).
Badania lekooporności HIV-1 w momencie niepowodzenia wirusologicznego ujawniły, że oporność na NNRTI występowała częściej w grupie oszczędzającej NRTI niż w grupie efawirenzu. To stwierdzenie nie było przewidziane, ale można je częściowo wytłumaczyć różnicami w okresie półtrwania eliminacji lopinawiru-rytonawiru i efawirenzu.
[więcej w: test inteligencji emocjonalnej golemana, efawirenz, di kusy kluczbork ]