Rzadkie schematy leczenia początkowego w leczeniu zakażenia HIV-1 czesc 4

Zatem tylko wartości P mniejsze niż 0,014 uznano za mające istotność statystyczną w analizie celów pierwotnych. Podejście nakreślone przez DiRienzo i DeGruttola13 zostało użyte do obliczenia skorygowanych wartości P dla równoczesnego uwzględnienia obu głównych wyników. Trzy analizy okresowe zostały przeprowadzone przez radę ds. Monitorowania danych i bezpieczeństwa. Przy każdej analizie pośredniej wydano 0,003 całkowitego błędu typu I (0,001 dla każdego z trzech porównań par, na podstawie reguły zatrzymania Peto). Wszystkie podane wartości P są dwustronne. Jak pierwotnie zaprojektowano z całkowitą liczbą 660 pacjentów, badanie miało moc około 85% do wykrycia 56% zmniejszenia ryzyka niepowodzenia wirusologicznego i mocy 90% do wykrycia 52% zmniejszenia ryzyka niepowodzenia reżimu . Badanie pozostało otwarte na rejestrację po osiągnięciu początkowego celu 660 pacjentów, aby zakończyć rejestrację w południowoafrykańskim miejscu i zapisanie w z góry ustalonym podobieństwie funkcji śródbłonka.
Wyniki
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa pacjentów. Łącznie 757 pacjentów zapisano od stycznia 2003 r. Do maja 2004 r. Wyjściową charakterystykę 753 pacjentów, którzy otrzymali badane leki, podano w Tabeli 1; 80% pacjentów stanowili mężczyźni, a 64% nie było. Na początku mediana poziomu HIV-1 RNA w osoczu wynosiła 64 203 (4,8 log10) kopii na mililitr, a mediana liczby komórek CD4 wynosiła 191 komórek na milimetr sześcienny. Wyjściowa charakterystyka pacjentów była dobrze zrównoważona w trzech badanych grupach. Tylko 5 ze 153 uczestników dysponujących dostępnymi danymi skriningowymi zostało wykluczonych z zapisów z powodu oporności na HIV-1.
Mediana okresu obserwacji wynosiła 112 tygodni, bez różnic między badanymi grupami. W sumie 589 z 753 pacjentów (78%) ukończyło protokół. Spośród pozostałych 164 pacjentów zmarło 19, 56 nie mogło uczestniczyć w wizytach w klinice, 26 nie było chętnych do przestrzegania protokołu, 46 nie można było skontaktować się, a 17 miało inne powody. Nie było znaczących różnic między trzema grupami badawczymi pod względem przyczyn utraty odpowiedzi lub czasu, w którym pacjenci byli traceni do obserwacji (P = 0,66).
Podstawowe wyniki
Wirusowa awaria
Rysunek 1. Rysunek 1. Czas do niepowodzenia wirusowego i czas do niewydolności. Przedstawiono czasy niepowodzenia wirusologicznego dla całej badanej populacji (Panel A), dla pacjentów z badaniem przesiewowym poziomu RNA HIV-1 100 000 kopii na mililitr lub więcej (Panel B) oraz dla pacjentów z badaniem przesiewowym poziomu RNA HIV-1 mniejszej niż 100 000 kopii na mililitr (panel C). Panel D pokazuje czas do niepowodzenia reżimu dla całej badanej populacji.
Tabela 2. Tabela 2. Wskaźniki zagrożenia, z 95-procentowymi przedziałami ufności, w przypadku niepowodzenia w czasie do wystąpienia błędu wirusologicznego i czasu do wystąpienia reżimu. Jak zdefiniowano w protokole, niepowodzenie wirologiczne wystąpiło u 60 z 250 pacjentów (24%) w grupie przyjmującej efawirenz, 94 z 253 pacjentów (37%) w grupie leczonej lopinawirem z rytonawirem i 73 z 250 pacjentów (29%) w NRTI -paring group. Grupa efawirenzu miała znacznie dłuższy czas do niepowodzenia wirusologicznego niż grupa lopinawir-rytonawir (P = 0,006) (Figura 1A i Tabela 2); różnice między grupą, która oszczędzała NRTI a grupą efawirenzu (P = 0,49) lub grupą lopinawiru-rytonawiru (P = 0,13) nie były znaczące.
Wśród pacjentów, u których poziom RNA HIV-1 wynosił 100 000 kopii na mililitr lub więcej w skriningu, grupa efawirenzu wykazywała dłuższy czas do niepowodzenia wirusologicznego niż grupa lopinawir-rytonawir (P = 0,01) lub grupa oszczędzająca NRTI (p = 0,02 ) (Rysunek 1B)
[przypisy: splot lędźwiowy, drimpol, nerw sromowy ]