Skuteczność i bezpieczeństwo rekombinowanego czynnego czynnika VII w przypadku ostrego krwotoku wewnątrzczaszkowego

Krwotok śródmózgowy jest najmniej możliwą do wyleczenia postacią udaru. Przeprowadziliśmy tę próbę fazy 3, aby potwierdzić poprzednie badanie, w którym rekombinowany aktywowany czynnik VII (rFVIIa) zmniejszył wzrost krwiaka i poprawił przeżycie i funkcjonalne wyniki. Metody
Losowo przydzielono 841 pacjentów z krwotokiem śródmózgowym, którzy otrzymali placebo (268 pacjentów), 20 .g rFVIIa na kilogram masy ciała (276 pacjentów) lub 80 .g rFVIIa na kilogram (297 pacjentów) w ciągu 4 godzin od wystąpienia udaru. Pierwszorzędowym punktem końcowym był zły wynik, określany jako ciężka niepełnosprawność lub śmierć według zmodyfikowanej skali Rankina 90 dni po udarze.
Wyniki
Traktowanie 80 .g rFVIIa na kilogram spowodowało znaczące zmniejszenie wzrostu objętości krwotoku. Średni szacowany wzrost objętości krwotoku śródmózgowego po 24 godzinach wynosił 26% w grupie placebo, w porównaniu z 18% w grupie otrzymującej 20 .g rFVIIa na kilogram (P = 0,09) i 11% w grupie otrzymującej 80 .g (P <0,001). Wzrost objętości krwotoku śródczaszkowego zmniejszył się o 2,6 ml (95% przedział ufności [CI], -0,3 do 5,5, P = 0,08) w grupie otrzymującej 20 .g rFVIIa na kilogram i 3,8 ml (95% CI, 0,9 do 6,7; P = 0,009) w grupie otrzymującej 80 .g, w porównaniu z grupą placebo. Pomimo tego zmniejszenia krwawienia, nie było istotnej różnicy między trzema grupami pod względem odsetka pacjentów o słabym wyniku klinicznym (24% w grupie placebo, 26% w grupie otrzymującej 20 .g rFVIIa na kilogram, a 29% w grupa otrzymująca 80 .g). Ogólna częstość poważnych zdarzeń niepożądanych zakrzepowo-zatorowych była podobna w trzech grupach; jednak zdarzenia tętnicze występowały częściej w grupie otrzymującej 80 .g rFVIIa niż w grupie placebo (9% vs. 4%, P = 0,04).
Wnioski
Leczenie hemostatyczne rFVIIa powodowało zmniejszenie wzrostu krwiaka, ale nie poprawiało przeżycia ani wyniku czynnościowego po krwotokie śródmózgowym. (Numer ClinicalTrials.gov, NCT00127283.)
Wprowadzenie
Krwotok wewnątrzczaszkowy jest najbardziej wyniszczającą formą udaru mózgu. Około 40% pacjentów z krwotokiem śródmózgowym umiera w ciągu 30 dni, a większość osób, które przeżyły, pozostaje z ciężką niepełnosprawnością.1,2 Wzrost krwiaka występuje u maksymalnie 70% pacjentów z krwotokiem śródmózgowym udokumentowanym za pomocą tomografii komputerowej (CT) w ciągu 3 godzin od pojawienia się objawów. 3.4 Ponadto, ekspansja krwotoku jest niezależną determinantą śmierci i niepełnosprawności. 4 Poza wzrostem krwotok śródmózgowy, inne czynniki predykcyjne słabego wyniku obejmują wiek, wyjściową objętość krwotoku, Glasgow Coma Wynik skali, krwotok śródkomorowy i lokalizacja podnamiotowa.5
Nie ma udowodnionego leczenia krwotoku śródmózgowego.6 Ze względu na jego znaczenie prognostyczne, powiększenie krwiaka jest atrakcyjnym celem terapeutycznym.7 Czynnik VIIa działa miejscowo w miejscu uszkodzenia tkanki i rozerwania ściany naczyniowej przez wiązanie się z czynnikiem tkankowym, a tym samym generowanie niewielkich ilości trombiny. wystarczająca do aktywacji płytek krwi. W dawkach farmakologicznych rekombinowany aktywowany czynnik VII (rFVIIa) bezpośrednio aktywuje czynnik X na powierzchni aktywowanych płytek krwi, powodując pęknięcie trombiny i przyspieszenie krzepnięcia.8
Wcześniej stwierdziliśmy, że rFVIIa zmniejszał wzrost krwotoku śródczaszkowego po podaniu w ciągu 4 godzin po wystąpieniu objawów. 9 Ponadto, rFVIIa powodowało poprawę przeżycia i wyników czynnościowych po 90 dniach
[podobne: trioleinian glicerolu, remedica koszalin, nerw strzałkowy powierzchowny ]