Jedna z charakterystycznych cech galezi grzbietowych jest powtarzajaca sie bez wiekszych zmian ta sama ich budowa

Jedną z charakterystycznych cech gałęzi grzbietowych jest powtarzająca się bez większych zmian ta sama ich budowa i stosunki topograficzne na całym przeciągu tułowia. Jedynie nn. szyjne środkowe tworzą niekiedy ubogi – splot karkowy grzbietowy (plexus cery. dors. ). Continue reading „Jedna z charakterystycznych cech galezi grzbietowych jest powtarzajaca sie bez wiekszych zmian ta sama ich budowa”

Analiza w skali ogólnoustrojowej i CXCL4 jako biomarker w leczeniu stwardnienia rozsianego AD 9

CXCL4 był jednym z najbardziej wysoce ekspresywnie różnicowanych genów w badaniu powiązań genomowych z udziałem pacjentów z twardziną układową, którzy mieli tętnicze nadciśnienie płucne i idiopatyczne tętnicze nadciśnienie płucne, w porównaniu ze zdrowymi osobami kontrolnymi.26 CXCL4 to 70-aminokwasowe, bogate w lizynę, 7,8-kDa białko, które po raz pierwszy zidentyfikowano jako produkt megakariocytów i zawiera 2 do 3% zawartości białka w aktywowanych płytkach krwi. CXCL4 jest ogólnie dobrze akceptowany jako jeden z silne antyangiogenne chemokiny, wpływające na angiogenezę poprzez mechanizm zależny od integryny.28 Wysoki poziom CXCL4, który stwierdzono u pacjentów z twardziną układową, jest bardzo interesujący, ponieważ osocze otrzymane od tych pacjentów wykazało również aktywność antyangiogenną, a choroba charakteryzuje się rzadkim działaniem statków pomimo obecności wielu czynników proangiogenicznych.
Oprócz swojej antyangiogennej aktywności, CXCL4 hamuje ekspresję antyfibrotycznego interferonu-cytokiny (komórka T pomocnicza typu 1) i reguluje w górę profibrotyczne cytokiny interleukina-4 i interleukina-13 (komórki T pomocnicze typu 2). stymuluje proliferację limfocytów regulatorowych T o upośledzonej funkcji supresyjnej.30 Takie dane mogą wskazywać, że wysokie poziomy CXCL4 u pacjentów z twardziną układową mogą być związane z cechami dysfunkcji immunologicznej, które obserwowano w chorobie.31 Kumulacja dowodów sugeruje rolę w przypadku CXCL4 w innych przewlekłych stanach fibroproliferacyjnych i zapalnych. Continue reading „Analiza w skali ogólnoustrojowej i CXCL4 jako biomarker w leczeniu stwardnienia rozsianego AD 9”

Zapadalność na raka jelita grubego i śmiertelność z przesiewową elastyczną sigmoidoskopią AD 4

Skorygowana, sekwencyjna wartość P i przedział ufności dla współczynnika śmiertelności raka jelita grubego zostały ustalone zgodnie z sekwencyjną strukturą i metodą ważoną stosowaną do monitorowania badania, co pozwala na zmianę współczynnika częstości. W celu monitorować główny punkt końcowy pod względem skuteczności i marności. Oceniliśmy różnice między grupami w zakresie śmiertelności za pomocą ważonego testu log-rank, uwzględniającego rosnące wagi, które były proporcjonalne do łącznej śmiertelności. Ważoną statystykę wybrano ze względu na przypuszczalne opóźnienie w badaniu przesiewowym na śmiertelność z powodu raka okrężnicy i odbytnicy. Continue reading „Zapadalność na raka jelita grubego i śmiertelność z przesiewową elastyczną sigmoidoskopią AD 4”

Zapadalność na raka jelita grubego i śmiertelność z przesiewową elastyczną sigmoidoskopią AD 5

Zaobserwowano znaczące zmniejszenie częstości występowania zarówno dystalnego raka jelita grubego (479 przypadków w grupie interwencyjnej w porównaniu do 669 przypadków w grupie leczonej zwykle, ryzyko względne, 0,71, 95% CI, 0,64 do 0,80, P <0,001) i proksymalnej jelita grubego rak (512 przypadków vs. 595 przypadków, względne ryzyko, 0,86; 95% CI, 0,76 do 0,97; P = 0,01). Względne ryzyko raka jelita grubego u mężczyzn wynosiło 0,73 (95% CI, 0,66 do 0,82), a wśród kobiet 0,86 (95% CI, 0,76 do 0,98), z granicą istotnej interakcji między płcią a przydzieleniem do grupy badanej (P = 0,052) . Zmniejszenie zachorowalności na raka jelita grubego było podobne dla uczestników w wieku od 55 do 64 lat (518 przypadków w porównaniu z 662 przypadkami, ryzyko względne, 0,78, 95% CI, 0,69 do 0,87) oraz dla osób w wieku od 65 do 74 lat (494 przypadki vs. Continue reading „Zapadalność na raka jelita grubego i śmiertelność z przesiewową elastyczną sigmoidoskopią AD 5”

Zgłoszone przez pacjenta wyniki po monitorowaniu, chirurgii lub radioterapii raka prostaty ad 7

Po 6 miesiącach negatywny wpływ radioterapii z neoadiuwantową terapią deprywacji androgenów na funkcje seksualne, szczególnie na erekcję, był tylko trochę mniejszy niż prostatektomii, a funkcja jelitowa, wydalanie moczu i nokturia były gorsze w grupie z radioterapią niż w inne grupy. Jednak w grupie tych do radioterapii nastąpiła znaczna poprawa, oprócz częstszych krwawych stolców. W grupie aktywnego monitorowania funkcja płciowa (w tym erekcyjna) oraz utrzymywanie i funkcjonowanie moczu były znacznie mniej dotknięte niż w grupach leczenia radykalnego, ale stopniowo ulegały stopniowemu pogorszeniu w miarę upływu czasu, ponieważ coraz większa liczba mężczyzn otrzymywała radykalne leczenie i zmiany związane z wiekiem (Tabela S3B w dodatkowym dodatku); funkcja jelit była niezmieniona. W odniesieniu do liczb potrzebnych do leczenia, oszacowaliśmy, że leczenie 4 mężczyzn z prostatektomią lub 8 mężczyzn z radioterapią zamiast aktywnego monitorowania spowodowałoby jeden dodatkowy przypadek zaburzeń erekcji po 2 latach; leczenie 5 mężczyzn z prostatektomią lub 143 mężczyzn z radioterapią zamiast aktywnego monitorowania spowodowałoby jeden dodatkowy przypadek nietrzymania moczu po 2 latach. Pod koniec obserwacji po 6 latach funkcje układu moczowego i seksualnego ustabilizowały się w grupie poddanej radioterapii po poprawie na 2 lub 3 lata, a wraz ze stałym spadkiem, który był widoczny w grupie aktywnego monitorowania, wyniki stały się podobne w grupa aktywnego monitorowania i grupa radioterapii, ale pozostała gorsza w grupie prostatektomii. Continue reading „Zgłoszone przez pacjenta wyniki po monitorowaniu, chirurgii lub radioterapii raka prostaty ad 7”

Zgłoszone przez pacjenta wyniki po monitorowaniu, chirurgii lub radioterapii raka prostaty ad 6

Funkcja erekcji pozostała gorsza w grupie prostatektomii we wszystkich punktach czasowych i chociaż nastąpiło pewne ożywienie do 21% przy erekcjach wystarczająco silnych do odbycia stosunku płciowego po 36 miesiącach, wskaźnik ten ponownie spadł do 17% w ciągu 6 lat. W grupie stosującej radioterapię odsetek mężczyzn deklarujących erekcję wystarczająco silną do odbycia stosunku wzrósł od 6 miesięcy do 12 miesięcy, a następnie ponownie spadł do 27% w ciągu 6 lat, a w grupie aktywnego monitoringu odsetek ten spadł z roku na rok do 41. % mężczyzn zgłaszających ten wynik w 3 i 30% w 6. roku. Bardzo podobne wzorce w grupach terapeutycznych i w czasie zaobserwowano w przypadku innych mierników ogólnej funkcji seksualnej, przeszkadza (poziom doświadczanego problemu) i wpływ na jakość życia (rys. Continue reading „Zgłoszone przez pacjenta wyniki po monitorowaniu, chirurgii lub radioterapii raka prostaty ad 6”