Zgłoszone przez pacjenta wyniki po monitorowaniu, chirurgii lub radioterapii raka prostaty

Brakuje solidnych danych na temat zgłaszanych przez pacjentów wyników leczenia porównujących leczenie klinicznie zlokalizowanego raka prostaty. Zbadaliśmy wpływ aktywnego monitorowania, radykalnej prostatektomii i radykalnej radioterapii hormonami na wyniki zgłaszane przez pacjentów. Metody
Porównaliśmy zgłoszone przez pacjentów wyniki wśród 1643 mężczyzn w próbie Prostate Testing for Cancer and Treatment (ProtecT), którzy wypełnili ankiety przed diagnozą, 6 i 12 miesięcy po randomizacji, a następnie co roku. Pacjenci wykonali zatwierdzone pomiary, w których oceniono czynność układu moczowego, jelit i funkcje seksualne oraz specyficzny wpływ na jakość życia, lęk i depresję oraz ogólny stan zdrowia. Jakość życia związaną z rakiem oceniono na 5 lat. Continue reading „Zgłoszone przez pacjenta wyniki po monitorowaniu, chirurgii lub radioterapii raka prostaty”

Zgłoszone przez pacjenta wyniki po monitorowaniu, chirurgii lub radioterapii raka prostaty ad 7

Po 6 miesiącach negatywny wpływ radioterapii z neoadiuwantową terapią deprywacji androgenów na funkcje seksualne, szczególnie na erekcję, był tylko trochę mniejszy niż prostatektomii, a funkcja jelitowa, wydalanie moczu i nokturia były gorsze w grupie z radioterapią niż w inne grupy. Jednak w grupie tych do radioterapii nastąpiła znaczna poprawa, oprócz częstszych krwawych stolców. W grupie aktywnego monitorowania funkcja płciowa (w tym erekcyjna) oraz utrzymywanie i funkcjonowanie moczu były znacznie mniej dotknięte niż w grupach leczenia radykalnego, ale stopniowo ulegały stopniowemu pogorszeniu w miarę upływu czasu, ponieważ coraz większa liczba mężczyzn otrzymywała radykalne leczenie i zmiany związane z wiekiem (Tabela S3B w dodatkowym dodatku); funkcja jelit była niezmieniona. W odniesieniu do liczb potrzebnych do leczenia, oszacowaliśmy, że leczenie 4 mężczyzn z prostatektomią lub 8 mężczyzn z radioterapią zamiast aktywnego monitorowania spowodowałoby jeden dodatkowy przypadek zaburzeń erekcji po 2 latach; leczenie 5 mężczyzn z prostatektomią lub 143 mężczyzn z radioterapią zamiast aktywnego monitorowania spowodowałoby jeden dodatkowy przypadek nietrzymania moczu po 2 latach. Pod koniec obserwacji po 6 latach funkcje układu moczowego i seksualnego ustabilizowały się w grupie poddanej radioterapii po poprawie na 2 lub 3 lata, a wraz ze stałym spadkiem, który był widoczny w grupie aktywnego monitorowania, wyniki stały się podobne w grupa aktywnego monitorowania i grupa radioterapii, ale pozostała gorsza w grupie prostatektomii. Continue reading „Zgłoszone przez pacjenta wyniki po monitorowaniu, chirurgii lub radioterapii raka prostaty ad 7”

Kwas traneksamowy u pacjentów poddawanych operacjom tętnic wieńcowych ad

Zbadaliśmy, czy kwas traneksamowy zwiększa ryzyko zgonu i powikłań zakrzepowych u pacjentów z grupy ryzyka poddanych operacji wieńcowo-tętniczej. Metody
Wersja próbna
Aspirin i kwas traneksamowy do badania tętnic wieńcowych (ATACAS) był wieloośrodkowym, podwójnie zaślepionym badaniem z 2-do-2 układem czynnikowym, w którym pacjenci, u których planowano poddać się operacji tętnic wieńcowych i byli w grupie zwiększonego ryzyka powikłań losowo przypisane do otrzymania kwasu traneksamowego lub placebo i aspiryny lub placebo. Uzasadnienie i projekt badania ATACAS16 oraz wyniki porównania aspiryny17 zostały opublikowane wcześniej. Przedstawiono wyniki porównania kwasu traneksamowego.
Protokół próbny (dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie) został zatwierdzony przez instytucyjną komisję odwoławczą w każdym miejscu. Continue reading „Kwas traneksamowy u pacjentów poddawanych operacjom tętnic wieńcowych ad”

Bezpieczeństwo dodawania Salmeterolu do propionianu flutykazonu u dzieci z astmą ad 6

Wśród pacjentów rasy czarnej, 6,7% pacjentów w grupie leczonej flutykazonem-salmeterolem i 8,4% w grupie leczonej flutykazonem miało ciężkie zaostrzenie (współczynnik ryzyka, 0,80, 95% CI, 0,51 do 1,24). Nie było wyraźnej różnicy między grupami w liczbie pacjentów, u których wystąpiło ciężkie zaostrzenie w każdej z grup wiekowych (od 4 do 6 lat i od 7 do 11 lat) (Tabela 3). Precyzyjne punkty końcowe skuteczności wtórnej
Aby uzyskać dokładniejszy wgląd w skuteczność LABA, porównaliśmy cztery wcześniej zdefiniowane podgrupy, które obejmowały 86,3% populacji badanej w celu odzwierciedlenia zmian w porównaniu z terapią podstawową (dodanie, utrzymanie lub odstawienie LABA) (Tabela 3); 13,7% pacjentów nie spełniało kryteriów dla wcześniej określonych podgrup. Wśród pacjentów w podgrupie 1, którzy przystąpili do badania z astmą kontrolowaną przez skojarzone wziewne leczenie glikokortykosteroidami i LABA, mniej pacjentów, którzy kontynuowali terapię skojarzoną, miało ciężkie zaostrzenie niż ci, którzy zostali wycofani z LABA (tj. Którzy byli leczeni samym flutikazonem) ( 7,5% w stosunku do 9,9%, współczynnik ryzyka 0,75, 95% CI, 0,57 do 0,98). Continue reading „Bezpieczeństwo dodawania Salmeterolu do propionianu flutykazonu u dzieci z astmą ad 6”

Ocrelizumab versus Placebo w pierwotnym progresywnym stwardnieniu rozsianym czesc 4

Czas do potwierdzenia progresji niepełnosprawności analizowano za pomocą dwustronnego testu log-rank dla różnic między grupami ocrelizumabu i placebo, które były stratyfikowane w zależności od regionu (Stany Zjednoczone vs. reszta świata) i wieku (.45 vs > 45 lat) w punkcie wyjściowym; przyjęto, że wartość P mniejsza niż 0,05 wskazuje na istotność statystyczną. Regresja Coxa została wykorzystana do oszacowania współczynników ryzyka. Wielkość próby oparto na szacunkowej wartości 12-tygodniowej progresji niepełnosprawności wynoszącej 0,30 dla grupy ocrelizumabu i 0,43 dla grupy placebo w okresie 2 lat (współczynnik ryzyka 0,64). W stosunku 2: do randomizacji między grupami ocrelizumabu i grupą placebo, przy użyciu dwustronnego testu logarytmicznego, obliczyliśmy, że całkowita próba 630 pacjentów dostarczy 80% mocy statystycznej w celu utrzymania wskaźnika błędu typu I wynoszącego 0,01, zakładając współczynnik rezygnacji wynoszący około 20%. Continue reading „Ocrelizumab versus Placebo w pierwotnym progresywnym stwardnieniu rozsianym czesc 4”

Kwas traneksamowy u pacjentów poddawanych operacjom tętnic wieńcowych ad 7

Wśród pacjentów poddanych izolowanej operacji wieńcowej, napady padały u 0,3% pacjentów w grupie leczonej kwasem traneksamowym iu 0,1% pacjentów w grupie placebo (ryzyko względne, 2,58; 95% CI, 0,42 do 27,14; P = 0,43; przez dokładną regresję logistyczną). Jednak wynik testu interakcji dla tego porównania podgrup nie był znaczący (P = 0,34 według dokładnej regresji logistycznej). Dyskusja
W tej próbie nie znaleźliśmy dowodów na to, że stosowanie kwasu traneksamowego prowadziło do większego ryzyka zgonu lub powikłań zakrzepowych niż w przypadku placebo u pacjentów poddawanych operacji wieńcowej. Stwierdziliśmy również, że grupa kwasu traneksamowego ma mniejsze ryzyko utraty krwi, transfuzji krwi i ponownej operacji, ale większe ryzyko wystąpienia napadów pooperacyjnych niż w grupie placebo. Analizy podgrup dotyczące pierwotnego wyniku nie wykazały znaczących interakcji. Continue reading „Kwas traneksamowy u pacjentów poddawanych operacjom tętnic wieńcowych ad 7”

Kwas traneksamowy u pacjentów poddawanych operacjom tętnic wieńcowych ad 5

W sumie 2311 pacjentów w grupie kwasu traneksamowego i 2322 pacjentów w grupie placebo przeszło operację. Po zabiegu wykluczono 2 dodatkowych pacjentów w grupie placebo; pozostałe 2320 pacjentów z tej grupy zostało włączonych do analizy wyników. Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pacjentów przy wejściu próbnym. Continue reading „Kwas traneksamowy u pacjentów poddawanych operacjom tętnic wieńcowych ad 5”

Troponina sercowa i wyniki w ostrej niewydolności serca ad 7

Na koniec, w analizie podgrupy 133 pacjentów z randomizowanego dożylnego TeZosentan 4 (RITZ-4), w której uczestniczyli pacjenci z ostrą dekompensacją niewydolności serca lub ostrym zespołem wieńcowym, podwyższony poziom troponiny sercowo-I przed randomizacją wiązał się ze zwiększoną częstością złożonego punktu końcowego zgonu, pogorszenia niewydolności serca, nawracającego niedokrwienia lub nowego zawału mięśnia sercowego w ciągu 72 godzin (iloraz szans, 1,15, 95% CI, 1,01 do 1,32) .17 U hospitalizowanych pacjentów z ostrą dekompensacją niewydolności serca, ale bez klasycznych objawów ostrego zawału mięśnia sercowego, troponina jest skorelowana z kilkoma zmiennymi fizjologicznymi. [18] U 26 hospitalizowanych pacjentów z niewydolnością serca stwierdzono istotną korelację między stanem troponiny sercowej T a lewym -waga komorowa-masa.4 W badaniu obejmującym 40 hospitalizowanych pacjentów z niewydolnością serca 18 poziomów troponiny było skorelowanych z ciśnieniem krwi oraz obecnością lub brakiem przerostu lewej komory, co oceniono za pomocą elektrokardiografii. Zaproponowano kilka hipotez, w tym niedokrwienie podwsierdziowe z powodu niedopasowania podaży tlenu do zapotrzebowania na tlen, jako wyjaśnienie tych powiązań, ale mechanizmy, dzięki którym te cechy powodują wzrost poziomów troponiny przy braku ostrego zespołu wieńcowego pozostają niepewne.
Zwiększenie stężenia troponiny sercowej może wskazywać na uszkodzenie lub śmierć miocytów.19 Model ten rozpoznaje progresywną utratę miocytów jako ważny mechanizm patofizjologiczny w ewolucji dysfunkcji serca i ostrej dekompensacji niewydolności serca.20 Czynniki patofizjologiczne, które uważa się za odpowiedzialne w przypadku ciągłego urazu miocytów lub śmierci komórki obejmują nadmierną stymulację adrenergiczną poprzez reninę, angiotensynę, aldosteron lub szlaki sygnałowe endoteliny, nieprawidłowości w posługiwaniu się wapniem, cytokiny zapalne, tlenek azotu oraz stres oksydacyjny i mechaniczny.6
Krajowe wytyczne dotyczące oceny ostrego zespołu wieńcowego zalecają stosowanie poziomów troponiny sercowej i mózgowego peptydu natriuretycznego lub N-końcowego pro-mózgowego peptydu natriuretycznego do prognozowania i stratyfikacji ryzyka. Aktualne wytyczne dotyczące oceny niewydolności serca nie wymieniają troponiny i zalecają pomiar mózgowego peptydu natriuretycznego tylko w przypadkach, w których diagnoza jest niepewna. Continue reading „Troponina sercowa i wyniki w ostrej niewydolności serca ad 7”

Troponina sercowa i wyniki w ostrej niewydolności serca

Troponina sercowa dostarcza informacji diagnostycznych i prognostycznych w ostrych zespołach wieńcowych, ale jej rola w ostrej dekompensacji niewydolności serca jest niejasna. Celem naszych badań było opisanie związku między podwyższonym poziomem troponiny sercowej a zdarzeniami niepożądanymi u hospitalizowanych pacjentów z ostrą dekompensacją niewydolności serca. Metody
Przeanalizowaliśmy hospitalizacje z powodu ostrej dekompensacji niewydolności serca między październikiem 2001 r. A styczniem 2004 r., Które zostały zarejestrowane w krajowym rejestrze pacjentów z ostrą niewydolnością serca (ADHERE). Kryteria włączenia obejmowały poziom troponiny, który został uzyskany w czasie hospitalizacji u pacjentów z poziomem kreatyniny w surowicy mniejszym niż 2,0 mg na decylitr (177 .mol na litr). Continue reading „Troponina sercowa i wyniki w ostrej niewydolności serca”

Zastosowanie wielu biomarkerów w celu poprawy prognozowania zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych ad 5

Tak było również w przypadku stosowania punktów odcięcia sugerowanych w literaturze (statystyki C dla całej grupy, 0,756, P <0,001, dla uczestników bez choroby sercowo-naczyniowej na początku badania, 0,742, P = 0,05) i kiedy używaliśmy punktów odcięcia które zostały zidentyfikowane w celu osiągnięcia optymalnej dyskryminacji (statystyki C dla całej kohorty, 0,755; P <0,001; dla uczestników bez choroby sercowo-naczyniowej na początku, 0,751; P = 0,02). Oddzielne dodanie troponiny I i N-końcowego pro-mózgowego peptydu natriuretycznego do modelu z ustalonymi czynnikami ryzyka również znacząco poprawiło statystykę C dla przewidywania śmierci z przyczyn sercowo-naczyniowych w całej kohorcie, ale nie w grupie uczestników, którzy nie mieli choroba sercowo-naczyniowa na początku. Statystyka C dla przewidywania śmierci ze wszystkich przyczyn była podobna do tej z prognozowania śmierci z przyczyn sercowo-naczyniowych, ale ze słabszymi skojarzeniami (Tabela 3). W grupie uczestników bez choroby sercowo-naczyniowej na linii podstawowej, oszacowanie statystyki C dla dodania dowolnej kombinacji dwóch biomarkerów do ustalonych czynników ryzyka było najwyższe dla kombinacji N-końcowego pro-mózgowego peptydu natriuretycznego i troponiny I (0,737; P = 0,06) (Tabela 3 Dodatku Uzupełniającego). Statystyczna ocena C dla dodania jakiejkolwiek kombinacji trzech biomarkerów była najwyższa dla kombinacji N-końcowego pro-mózgowego peptydu natriuretycznego, troponiny I i białka C-reaktywnego (0,748; P <0,03) (Tabela 3 Dodatkowego Dodatek). Continue reading „Zastosowanie wielu biomarkerów w celu poprawy prognozowania zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych ad 5”