Zastosowanie wielu biomarkerów w celu poprawy prognozowania zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych

Zwiększona użyteczność dodawania wielu biomarkerów z różnych szlaków chorobowych w celu przewidywania ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych nie została, według naszej wiedzy, oceniona wśród osób starszych. Metody
Korzystaliśmy z danych pochodzących z Uppsala Longitudinal Study of Adult Men (ULSAM), społeczności kohort starszych mężczyzn, w celu zbadania, czy połączenie biomarkerów, które odzwierciedlają uszkodzenie komórek miokardium, dysfunkcję lewej komory, niewydolność nerek i zapalenie (troponina I, N-końcowy pro-mózgowy peptyd natriuretyczny, odpowiednio cystatyna C i białko C-reaktywne) poprawiły stratyfikację ryzyka u osoby wykraczającej poza ocenę opartą na ustalonych czynnikach ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (wiek, skurczowe ciśnienie krwi, stosowanie lub niewykorzystywanie leczenia przeciwnadciśnieniowego, cholesterolu całkowitego, cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości, stosowanie lub niewykorzystywanie leczenia obniżającego stężenie lipidów, obecność lub brak cukrzycy, palenie tytoniu i wskaźnik masy ciała).
Wyniki
W trakcie obserwacji (mediana, 10,0 lat) zmarło 315 z 1135 uczestników naszego badania (średni wiek, 71 lat na początku badania); 136 zgonów było wynikiem choroby sercowo-naczyniowej. W modelach proporcjonalnego ryzyka Cox skorygowanych o ustalone czynniki ryzyka, wszystkie biomarkery znacząco przewidywały ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych. Statystyka C wzrosła znacząco, gdy cztery biomarkery zostały włączone do modelu z ustalonymi czynnikami ryzyka, zarówno w całej grupie (statystyki C z biomarkerami vs. bez biomarkerów, 0,766 vs. 0,664, P <0,001) oraz w grupie 661 uczestników którzy nie mieli choroby sercowo-naczyniowej na początku badania (0,748 vs. 0,688, P = 0,03). Poprawa oceny ryzyka pozostała silna, gdy oszacowano ją za pomocą innych miar statystycznych dotyczących dyskryminacji modelu, kalibracji i dopasowania globalnego.
Wnioski
Nasze dane sugerują, że u starszych mężczyzn z lub bez powszechnej choroby sercowo-naczyniowej równoczesne dodanie kilku biomarkerów zaburzeń sercowo-naczyniowych i nerek znacznie poprawia stratyfikację ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych poza tym w modelu, który opiera się tylko na ustalonych czynnikach ryzyka.
Wprowadzenie
Ocena ryzyka sercowo-naczyniowego za pomocą ustalonych czynników ryzyka nie wyjaśnia w pełni rozwoju choroby sercowo-naczyniowej we wspólnocie.1-3 Mimo że zgłoszono, że kilka nowych biomarkerów wiąże się ze zwiększonym względnym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych niezależnie od ustalonego ryzyka czynniki te nie wykazały istotnego wpływu tych biomarkerów na stratyfikację ryzyka u poszczególnych pacjentów, ocenianą przez powierzchnię pod krzywą charakterystyki operacyjnej odbiornika (statystyka C). 1-3 Zasugerowano, że ocena, czy marker ryzyka dokładniej rozdziela osoby na kategorie o wyższym lub niższym ryzyku (reklasyfikacja) jest cennym uzupełnieniem analiz statystycznych C.4-6 Wzmocniona ocena ryzyka miałaby ogromną wartość kliniczną, gdyby mogła dokładniej identyfikować osoby, które są przy zwiększonym ryzyku chorób sercowo-naczyniowych i którzy mogą być następnie celem działań zapobiegawczych.
Ustalone czynniki ryzyka nie odzwierciedlają bezpośrednio uszkodzenia komórek miokardium, dysfunkcji lewej komory, niewydolności nerek i stanu zapalnego – klinicznych stanów, które, jak wykazano, wiążą się ze zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych i śmierci.7-10 Postawiliśmy hipotezę, że dodanie połączenie biomarkerów z tych ścieżek patofizjologicznych – podejście wieloczynnikowe – mogłoby dostarczyć istotnych informacji prognostycznych dotyczących ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych
[więcej w: splot lędźwiowy, tasiemiec szczurzy leczenie, centrum medyczne scanmed multimedis ]